Apostołowie
Apostołowie wszechludzkich wierzeń powszechnych (z grecka: katolickich, wedle terminologii wywodzącej się z łaciny: uniwersalnych lub uniwersalistycznych), szanujący godność i wartość samoistną każdej jednostki ludzkiej, uznający każdą za cel sam w sobie, nie spychający żadnej do roli środka osiągnięcia cudzych celów. Sympatycznie nastawieni wobec wszystkich bliźnich, natchnieni gorącą chęcią uzgadniania przeciwieństw między nimi, propagują kodeks moralności obowiązujący wszystkich ludzi w ich działalności indywidualnej i społecznej, obowiązujący wszystkie związki (vulgo : zrzeszenia, grupy) społeczne, państwowe, narodowe i inne, które ludzie tworzą dla zaspokojenia swych potrzeb. Przedstawiciele wierzeń powszechnych popierają i wzmacniają wysiłki podejmowane przez ludzi w charakterze uczestników poszczególnych związków ¡społecznych — pod warunkiem niepodejmowania przez nich działalności sprzecznych z normami moralności wszechludzkiej. Dążą do zharmonizowania aktywności jednostek oraz związków zawieranych przez jednostki pod egidą moralności powszechnej, wedle której jest postępowaniem zdrożnym, jeżeli władze jednego związku widzą w innych związkach jedynie narzędzie ziszczenia swoich celów, jeżeli w stosunkach z nimi kierują się jedynie własnym interesem z pominięciem obowiązku przestrzegania norm moralności powszechnej.
Wierzenia partykularne poszczególnych zrzeszeń społecznych, religie narodowe i inne, zostały powołane do życia gwoli stworzenia więzi między ich uczestnikami oraz wzmacniania ich solidarności, stanowiącej ostoję obrony interesów wspólnych członkom grupy. Potęgowanie sympatii i solidarności między uczestnikami zrzeszeń, wzmacnianie ich samopoczucia może iść w parze z przyjaznym nastawieniem wobec innych związków, z chęcią łagodzenia antagonizmów wynikających ze sprzeczności interesów, ze skłonnością do ugodowego, kompromisowego załatwiania sporów na zasadzie wzajemnych ustępstw. Sprzyja podobnemu przebiegowi wypadków trafne rozumienie własnych interesów ze strony władz stojących na czele związków, nakazujące im dbać o współdziałanie z innymi ugrupowaniami ze względu na wielorakie korzyści tej polityki, co oczywiście jest równoznaczne z ograniczeniem przeciwieństw między zrzeszeniami. Odwrotne skutki wywiera powodowanie się namiętnościami, megalomanią i fanatyzmem, wysuwanie postulatów zbyt radykalnych. Wierzenia powszechne i partykularne ugodowe, których wyznawcy zgodnie uznają miłość bliźniego za przykazanie naczelne, uzupełniają się wzajemnie. Chrześcijańska moralność polityczna buduje swój gmach na fundamencie ich zestrojenia.